La poesia di Walther von der Vogelweide (1140-1238), con traduzione in italiano
Under der linden
1) Under der linden
an der heide, da unser zweier bette was, da
mùget ir vinden schóne beide gebrochen bluomen unde gras. Vor dem walde
in einem tal tandaradei! schóne sane diu nahtegal.
2) Ich kam gegàngen zuo der ouwe: dò was min
friedel komen è. Da wart ich empfangen, hére frouwe! daz ich bin saelic
iemer me. Kuste er mich? wol tùsentstunt! tandaradei! sehet, wie rót
mir ist der munt.
3) Dò het er gemachet alsó rìche von bluomen
eine bettestat. Des wirt noch gelachet inneclìche, kumt iemen an daz
selbe pfat. Bì den rósen er wol mac, tandaradei! merken wà mir'z houbet
lac.
4) Daz er bì mir laege, wessez iemen (nu
enwelle got!),só schamte ich mich. Wes er mit pfiaege niemer
niemen bevinde daz, wan er und ich und ein kleinse
vogellin tandaradei! daz mac wol getriuwe sin.
1) Sotto il tiglio, vicino alla landa, là dove era il nostro letto, là
potete trovare come noi due rompemmo fiori ed erba. Davanti al bosco, in una
valle, così bene cantava l'usignolo.
2) Arrivai al prato, là dove era giunto il mio amore. E ne fui accolta in
modo tale che ne sono sempre più felice. Se lui mi baciò? Oh, per mille ore!
Guardate com'è rossa la mia bocca!
3) Là aveva costruito un giaciglio tutto ricco di fiori. Riderà di cuore
chi passi di là, per quello stesso sentiero. Dalle rose potrà scorgere dove
giaceva il mio capo.
4) Se qualcuno venisse a sapere (Dio non lo voglia) che lui giacque con me,
io mi vergognerei. E nessuno sappia mai quel che ha fatto con me, a parte noi
due e un piccolo uccellino che certamente si dimostrerà fedele.